Pingwiny i ciasto (Taart) 2014

Ośmioletni Kadir i jego kochający ojciec Umut szukają nowej pracy w cukierni

Ośmioletni Kadir pasjonuje się wszystkim, co jest związane z wyprawami na daleką północ. Każdego wieczora chłopiec wpatruje się w plakat zdobywcy biegunów na drzwiach swojego pokoju, a także bije rekordy wytrzymałości siedząc w wannie z lodem. Jednocześnie malec jest przejęty tym, że jego tata Umut od śmierci mamy nie może odzyskać radości życia. Kiedy Umut traci pracę w cukierni, Kadir pomaga mu w poszukiwaniu nowego miejsca, gdzie mógłby robić swoje legendarne przysmaki. Znalezienie pracy okazuje się jednak niełatwe, a właścicielka mieszkania bardzo niecierpliwa. Z pomocą przychodzi zaprzyjaźniona z Kadirem kwiaciarka, która skutecznie poleca Umuta. Niezbędna jest jednak przeprowadzka do innego miasta. Wszystko wskazuje na to, że zarówno dla Kadira, jak i dla jego ojca, będzie to trudna ekspedycja, ale przy zespołowej pracy, jest szansa na sukces.

Moja ocena: 8/10 („bardzo dobry”) Holenderski miniserial Taart to opowieść o adaptacji. Tureckie pochodzenie rodziny, delikatnie zasygnalizowane imionami głównych bohaterów to jeden z tropów. Umut podczas filmowej podróży szuka miejsca gdzie będzie mógł realizować swoją pasję – tworzyć pyszne desery, z kolei Kadir przygotowuje się do podróży, jaką jest dorastanie. Chłopiec podczas wspólnej wędrówki przekona się, co znaczy prawdziwa miłość, pozna też smak przyjaźni i dowie się, że droga na skróty nie zawsze popłaca. To podróż fascynująca, ponieważ Umut i Kadir to jeden z najlepszych duetów ojciec-syn w historii kina.

80df1f_e9cc910011fa4e1db34382ca40ca78c8

Podobne: Po „Pingwinach i cieście” warto obejrzeć „Scyzoryk„, film wyprodukowany przez tego samego producenta – holenderską firmę Bosbros.

Przygody Finna (Finn) 2013

Wrażliwy chłopiec samotnie rozpoczyna naukę gry na skrzypcach

Ośmioletni Finn urodził się w Wigilię Bożego Narodzenia, w tym samym dniu, w którym zmarła jego matka. Chłopiec zna ją tylko ze zdjęcia. Ojciec Finna zarabia jako stolarz i stara się związać koniec z końcem. Mimo, że bardzo kocha swojego syna, to Święta Bożego Narodzenia są dla nich najsmutniejszym dniem w roku. Finn uczęszcza na zajęcia piłki nożnej, ale jego uwagę zawsze coś rozprasza i uważany jest za niedojdę. Pewnego poranka jego uwagę zwraca duży czarny ptak, który puka dziobem w jego szybę i prowadzi go do zapomnianego domostwa ukrytego w zaroślach, do którego wprowadza się tajemniczy stary mężczyzna – skrzypek. Jego piękna melodia sprawia, że Finn przez moment widzi swoją matkę – uśmiechniętą jak na starym zdjęciu. Chłopiec zaczyna grać na skrzypcach, nie wszystkim jednak podoba się jego nowa pasja.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”) „Przygody Finna” to jednej strony klasyczny komediodramat o dorastaniu do zrozumienia trudnej rodzinnej tragedii, a z drugiej strony film o potędze wyobraźni i miłości do sztuki. Jego największym atutem jest wyśmienita rola ośmioletniego Melsa van der Hoevena grającego Finna, który samą twarzą potrafi wyrazić więcej niż słowami. Poza tym warto też zwrócić uwagę na scenografię – wymyślne drewniane wyroby są nie tylko ciekawym wystrojem pomieszczeń, ale są też ściśle powiązane z fabułą. Sztuka lutnicza jest przecież związana ze stolarstwem. Twórcy filmu „Finn” potrafili też młodym ludziom przystępnie opowiedzieć o dylematach przyjaźni, czy chorobie psychicznej, za co należy im się wielkie uznanie. Wrażliwcy niech przygotują wielkie opakowanie chusteczek do ocierania łez.

finn1.jpg

Trawniki wujka Poldi (Égigérő fű) 1979

Siedmioletni Misu przygotowuje niespodziankę dla przechodzącego na emeryturę wujka Poldi.

Wujek Poldi, który od wielu lat dba o czystość miejskich trawników, wkrótce przechodzi na emeryturę. Codziennie po powrocie z pracy powtarza jak bardzo będzie mu brakować zielonej trawy. Niestety podwórko na którym mieszka zostało wyłożone płytkami. Mały Misu postanawia uszczęśliwić Poldiego, więc wraz z zaprzyjaźnionym palaczem węgla i pewną nieśmiałą dziewczynką z sąsiedztwa przygotowują plan zasadzenia na podwórku trawy. Jednak wkrótce przed bohaterami zaczynają się piętrzyć liczne przeszkody. Zostało niewiele czasu, żeby dopełnić wszystkich formalności i wykonać zadanie zanim wujek Poldi przejdzie na emeryturę.

Moja ocena:  9/10 („rewelacyjny”) Głównym bohaterem „Trawników wujka Poldi” jest Misu (w tej roli Gyuri Hintsch), mały ale odważny chłopczyk o nieposkromionej wyobraźni. Dzięki rozpierającej go energii i niewątpliwemu urokowi osobistemu Misu wciąga w swój plan wszystkich mieszkańców podwórka. Film w sympatyczny, a jednocześnie nieco karykaturalny sposób pokazuje problemy węgierskiego społeczeństwa lat 70-tych, takie jak opieszałość urzędników, izolację poszczególnych grup społecznych oraz receptę na ich rozwiązanie czyli uprzejmość i wzajemną pomoc.

Podobne:

Magiczny klimat filmów z lat 60-tych i 70-tych – „Człowiek idzie za słońcem„, „Filipek

Kacper i Emma – najlepsi przyjaciele (Karsten og Petra blir bestevenner) 2013

Norweski film dla dzieci na podstawie serii książek obrazkowych o przedszkolakach

Pięcioletni Kacper boi się pierwszego dnia przedszkola. Chłopczyk jest przerażony panującym tam gwarem i wolałby wrócić do domu. Na szczęście spotyka sześcioletnią Emmę, z która szybko się zaprzyjaźnia. Przyjaźń zawiązuje się nie tylko między dziećmi, ale także należącymi do dziewczynki pluszowym króliczkiem i wypchanym lwem chłopca. O przyjaźń Emmy z Kacprem jest zazdrosna jej dotychczasowa przyjaciółka, która postanawia popsuć im zabawę.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”) „Kacper i Emma – najlepsi przyjaciele” to pierwszy film z serii o przygodach Kacpra i Emmy, który w zabawny i przystępny sposób opowiada dzieciom o emocjach. Pokazuje, że strach (przed pasami, przedszkolem itd.) jest czymś naturalnym i trzeba go po prostu przełamywać. Zgodnie z tytułem jest też sporo o przyjaźni i przywiązaniu, a co najważniejsze o nierozerwanie związanych z nimi uczuciach zazdrości i obawy przed porzuceniem. Uroczy film, który bez zbędnego dydaktyzmu przemyca kilka antydyskryminacyjnych prawd (przyjaźń między starszymi ludźmi jest OK, a chłopiec ma prawo być nieśmiały i bawić się z dziewczynkami). Atutem filmu są też świetne piosenki.

Dostępność

Film „Kacper i Emma – najlepsi przyjaciele” można było obejrzeć na kilku festiwalach filmowych dla dzieci i młodzieży w sezonie 2013/2014, w tym po polsku na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Młodego Widza „Ale kino!” w Poznaniu. W Norwegii film został wydany 12 czerwca 2013 r. na DVD z angielskimi napisami.

O pelikanie, który chciał być człowiekiem (Pelikaanimies) 2004

Współczesna baśń o przyjaźni samotnego chłopca z pelikanem, który postanawia zostać człowiekiem.

Rodzice dziesięcioletniego Emila niedawno się rozwiedli. Ojciec został na wsi, a matka wraz z synem przeprowadziła się do czynszowego domu w mieście. Chłopiec stara się kontynuować obserwacje ptaków, które miał zwyczaj prowadzić z ojcem. Pewnego dnia zauważa wielkiego pelikana, który pod ludzkim przebraniem przybiera nazwisko Ptak, zatrudnia się w budynku opery i zamieszkuje w tym samym domu czynszowym. Dzięki świetnym zdolnościom kamuflażu i mimikry nikt poza Emilem nie domyśla się, że pan Ptak nie jest człowiekiem. Emil zauważa, że pan Ptak nie zna się na wielu rzeczach, nie potrafi nawet czytać ani pisać, więc postanawia nauczyć go ludzkich zwyczajów.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”) Świetna komedia dla dzieci z nieoczywistym przesłaniem. W przystępny i ciekawy sposób zaprezentowano w niej różne sposoby patrzenia na świat, zachęcono do interesowania się sztuką, szczególnie muzyką, której w filmie jest bardzo dużo, a także poruszono temat rozwodu rodziców i przyjaźni.

Podobne:

W podobnym stylu utrzymany jest holenderski film „Pluk z Blokowczyka„.

Bylo nás pět 1994

Adaptacja humorystycznej powieści Karla Poláčka „Bylo nás pět” opublikowanej w 1947 r., w której autor wspomina swoje dzieciństwo w Rychnowie nad Knieżną w północnych Czechach. Akcja dzieje się w latach międzywojennych. „Bylo nás pět” opowiada o historii znajomości pięciu chłopaków:

  • Petr Bajza – ok. 11 lat – główny bohater i narrator opowieści, syn sklepikarza, łobuziak, ale o dużej wyobraźni,
  • Čeněk Jirsák – ok. 10 lat – najlepszy przyjaciel Petra, ministrant, ma jednak sporo za uszami,
  • Josef Zilvar – ok. 14 lat – najstarszy z całej piątki, syn bezdomnego żebraka i weterana wojennego,
  • Antonín Bejval – ok. 12 lat – syn handlarza węglem, skąpy, ale pomysłowy,
  • Éda Kemlink – ok. 13 lat – syn urzędnika skarbowego, ma dwie siostry Refaelę i Viktorkę i psa Pajdu, który kradnie kiełbasę ze sklepu rzeźniczego.

Ojciec Petra jest drobnym kupcem, właścicielem sklepu kolonialnego. Petr ma też starszego brata, który nie mieszka już z nimi, ale przyjeżdża na święta. Mama zajmuje się domem, mając do pomocy młodą pokojówkę Kristýnę. Dziewczyna zaprzyjaźnia się z Petrem, a ten z kolei lubi robić jej psikusy, np. podrzucając zdechłą mysz do łóżka. Najlepszym przyjacielem Perta jest jego rówieśnik Čeněk, którego hobby to zbieranie ciekawych grzechów, które następnie zapisuje w dzienniczku, żeby mieć się z czego wyspowiadać. Oprócz Čenka, kumplami Petra są Josef, Antonín i Éda. Chłopcy przeżywają razem wiele zabawnych, a czasami dość ryzykownych przygód. Ich codziennymi zmartwieniami są: jak się dostać do kina bez biletów i jak uniknąć bandy złośliwych chłopaków z sąsiedniego osiedla.

Karel Poláček, a za nim reżyser Karel Smyczek pokazuje nie tylko dzieciństwo piątki kolegów, ale też humorystyczny przekrój społeczeństwa międzywojnia. Przez film przewija się cała galeria postaci – ojcowie bohaterów to drobni sklepikarze i kupcy, rodzice ich kolegów to zarówno szlachcice, jaki i żebracy, nauczyciele z misją, ogarnięty manią kontroli czystości u uczniów dyrektor szkoły, a także niezrównoważony lekarz-hipochondryk. Jest to cała galeria postaci, które układają się w barwną mozaikę mieszkańców małego czeskiego miasteczka lat 20-tych i 30-tych.

Chłopięcy bohaterowie:

Spośród aktorów do 12 roku życia można wyróżnić dwóch:

Adam Novák w roli Petra Bajzy:

jedenastoletni Adam Novák

Jaroslav Pauer w roli Čenka Jirsáka:

dziesięcioletni Jaroslav Pauer

Tutaj razem:

Adam Novák i Jaroslav Pauer

Moja ocena: 8/10 („bardzo dobry”) Wszystko w tym serialu jest bardzo dobre, ale na szczególne wyróżnienie zasługuje świetna scenografia i stroje, które dobrze oddają staroświecki klimat całości.  Bardzo mi się podobały role młodych aktorów, byli świetnie poprowadzeni przez doświadczonego reżysera Karela Smyczka.

Odcinki (każdy trwa 1 godzinę):

  • Pěkné Vysvědčení
  • Andělíček Policajt
  • Vypouštění Draka
  • Pokoj Lidem Dobré Vůle
  • Cirkus Svět
  • Cesta Do Indie A Zpět