Tęcza (Dhanak) 2014

Siostra zabiera brata w podróż do bollywoodzkiego gwiazdora, by wrócił mu wzrok

Dziesięcioletnia Pari to najlepsza przyjaciółka i przewodniczka swego niewidomego braciszka Chotu. Rodzice dzieci zginęli, więc mieszkają one wraz z ciotką i wujem. Ich wioska położona jest na terenie malowniczego pustynnego rejonu Radżastan w Indiach. Pari i Chotu są fanami bollywódzkiego kina, a w szczególności  niezwykle znanego aktora Shah Rukha Khana. Znają wszystkie jego filmy.

Pewnego dnia, podczas wizyty w kinie, Pari zauważa plakat z jej idolem Rhah Rukh Khanem. Jest zaskoczona kiedy odczytuje jego treść – jest na nim napisane, żeby ofiarować swe oczy. Dziewczynka jest przekonana, że wizyta u idola może przywrócić wzrok jej ukochanemu braciszkowi, więc bez zbędnej zwłoki ucieka z domu i zabiera go w daleką podróż do niego. Dziewczynka ze wszystkich sił pragnie, żeby spełniła się jej obietnica, że Chotu odzyska wzrok przez skończeniem dziewięciu lat.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”) Mimo że film „Tęcza” jest relatywnie krótki jak na bollywódzkie standardy – trwa nieco ponad półtora godziny – to zawiera ogromną ilość uroczej muzyki, poruszających scen przyjaźni i zaskakujących zwrotów akcji. Przez film przewija się też galeria postaci, które uosabiają różnorodny styl i filozofię życia – czasem niebiańsko dobrych, a  innym razem po prostu złych. W podróży Pari i Chotu odnaleźć można echa kina drogi, elementy filmu o dorastaniu, a nawet przypowieści, bądź baśni. Nadaje się zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych.

Chotu Pari Dhanak Tęcza Bollywood movie film

Podobne:

Tęcza kontynuuje najlepsze tradycje bollywódzkiego kina dla dzieci, poczynając od „Gwiazd na ziemi”, poprzez „Nanhe Jaisalmer” i „Zokkomona„, aż po „Killa”.

Ostatnia podróż (Last Ride) 2009

Ojciec z kryminalną przeszłością zabiera syna w niezwykłą podróż.

Kev wraz z dziesięcioletnim synem Chookiem wędruje po Australii przemieszczając się autobusami lub kradzionymi samochodami w nieokreślonym kierunku. Mężczyzna stara się być dobrym ojcem dla chłopca, jednak ich relacje są trudne. Kev zmaga się bowiem ze złymi skłonnościami i kryminalną przeszłością, wskutek czego musi uciekać przed policyjnym pościgiem. Poetycka opowieść o formowaniu się charakterów, przywiązaniu i relacjach między ojcem i synem na podstawie powieści Denise Young.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”). Film „Ostatnia podróż” to debiut około 10-letniego Toma Russella, który wraz z Hugo Weavingiem gra jedną z głównych ról. Chłopiec poradził sobie znakomicie. Atutem filmu są również piękne zdjęcia dzikiej australijskiej przyrody.

Podobne:

Tematykę trudnych i nietypowych relacji ojca i syna podejmują również filmy „Dwóch ojców” i „Tatuś„. Jeśli ktoś polubił „Ostatnią podróż” powinien też obejrzeć również inne działa australijskiej kinematografii o dojrzewaniu: „Oko i błękit” oraz „Mój ojciec i ja„.

Dos días y medio 2012

Wspaniały hymn na cześć ojcowskiej miłości

Leon Diconca

Pablo Diconca kilka lat temu rozwiódł się z żoną. Sąd przyznał mu prawo do widywania syna Leona przez dwa i pół dnia raz na dwa tygodnie. Mężczyzna zabiera chłopca na wspólny biwak. Pływają canoe po kanadyjskich jeziorach, w nocy śpią pod namiotem na maleńkich wysepkach, a za dnia bawią się, łowią ryby i śpią na hamaku. Dla Leona są to beztroskie chwile radości, a dla Pabla bezcenny czas spędzany z synem, którego tak rzadko widuje. Ojciec opowiada chłopcu bajkową historią swojej miłości z jego matką i jego narodzin.

Moja ocena: 6/10 („niezły”) Ojciec-podróżnik zabiera syna w wędrówkę po zapomnianych rejonach dzikiej dziewiczej przyrody. Fabuła filmu „Dos días y medio” do złudzenia przypomina rewelacyjny meksykański film dokumentalizowany „Nad morzem„. Polecam!

Dostępność

Film „Dos días y medio” można było obejrzeć na kilku festiwalach filmowych dla dzieci i młodzieży w sezonie 2013/2014.

Na zachód (Into the West) 1992

Dwaj mali cyganie uciekają na Dziki Zachód na śnieżnobiałym rumaku.

Sześcioletni Ossie i jego starszy brat Tito Reilly należą do społeczności irlandzkich cyganów. Jednakże ojciec chłopców od śmierci ich matki porzucił wędrowny styl życia, zajmuje się dorywczymi pracami i topi smutek po żonie w alkoholu. Pewnego dnia odwiedza ich dziadek chłopców, który przywozi ze sobą pięknego białego ogiera. Pół-dziki koń stroni od ludzi, ale wydaje się darzyć sympatią małego Ossiego, któremu pozwala się nawet dosiąść. Chłopcy postanawiają trzymać go ze sobą w mieszkaniu, co powoduje ostrą reakcję sąsiadów. Władze odbierają im rumaka, a kiedy zdają sobie sprawę, jak wysoko potrafi skakać, szybko trafia on w ręce szefa Narodowej Agencji Bezpieczeństwa. Chłopcy porywają konia z zamiarem ucieczki na Dziki Zachód rodem z ulubionych westernów. Tym samym ściągają na siebie pościg całej irlandzkiej policji.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”) Film „Na zachód” wyreżyserował Mike Newell, jeden z najlepszych brytyjskich reżyserów (odpowiedzialny za jeden odcinek serii Kroniki młodego Indiany Jonesa). Zachwycająco piękne plenery Irlandii, oryginalna muzyka, dynamiczny montaż, wzruszająca gra aktorska dwójki dziecięcych aktorów i baśniowo-realistyczny klimat to główne zalety tej produkcji.

Podobne

Irlandzką kinematografię często wyróżnia szorstkie aktorstwo i autoironiczny humor. Do interesujących filmów z chłopcami reprezentującymi tę specyficzną narodowość można zaliczyć „Mickybo i ja„, „Pas startowy” i „Prochy Angeli” na podstawie powieści Franka Mc Courta „Popiół i żar„.

Kupiłem tatę (Я купил папу) 1962

Mały chłopczyk wyrusza w samotną wędrówkę po mieście celem kupienia sobie taty.

Sześcioletni Dimka wychowuje się bez ojca. Chłopiec często zastanawia się, dlaczego inne dzieci mają oboje rodziców, a on nie. Ponieważ mama opowiada mu, że dzieci kupuje się w markecie, Dimka dochodzi do wniosku, że podobnie jest z ojcami. Kiedy dostaje od mamy pół rubla, idzie na miasto poszukać odpowiedniego taty.

Moja ocena: 10/10 (arcydzieło) „Kupiłem tatę” („Я купил папу„) to jeden z filmów radzieckiego reżysera Eliasza Freza (Илья Фрэз) często tworzącego z myślą o młodej publiczności. Jego najbardziej znane filmy to „Chudak iz pyatogo B” („Чудак из пятого Б„) i „Ryzhik” („Рыжик„).

Wszystkie środki użyte w filmie „Kupiłem tatę” służą jednemu celowi – jak najdoskonalszemu odzwierciedleniu sposobu myślenia i postępowania małego chłopca. Na uwagę zasługują szczególnie piękne panoramiczne zdjęcia, które dzięki odpowiednim sztuczkom technicznym i zastosowaniu perspektywy pokazują monumentalizm ruchu ulicznego i miejskich zabudowań z punktu widzenia małego dziecka. Napisana specjalnie dla tego filmu muzyka podkreśla stany emocjonalne chłopca i świetnie współgra z dynamicznym montażem. Wiele sekwencji w mistrzowski sposób nawiązuje do klasyki radzieckiego kina i jest godne niektórych dzieł Siergieja Eisensteina.

Podobne

Polecam przede wszystkim podobny bułgarski film „Tygrysiątko„, w którym pięcioletni Dimo zapisany przez mamę do przedszkola, ucieka z niego i spędza cały dzień zwiedzając miasto i zapoznając się z jego mieszkańcami. Na podobnym pomyśle oparta jest też inna radziecka komedia „Bolshie khlopoty iz-za malenkogo malchika” („Большие хлопоты из-за маленького мальчика„), która opowiada o sześciolatku, który ucieka z planu filmowego i co chwilę jest widziany w różnych częściach miasta.

Sayonara Bokutachi no Youchien” (さよならぼくたちのようちえん) 2011

Zbliża się uroczystość zakończenia roku szkolnego w jednym z tokijskich przedszkoli. Naukę w nim kończy między innymi grupka nierozłącznych sześciolatków: Kanna カンナ, Takumi 拓実 (佐藤瑠生亮), Mikoto 美琴, Shunsuke 俊祐 (黒田博之) i Yui 優衣. Dzieci są zmartwione tym, że jeden z ich kolegów Hiroshi 洋 (橋本智哉) od pewnego czasu nie pojawia się na zajęciach i prawdopodobnie nie przyjdzie na zakończenie. Dorośli jednak nie odpowiadają na ich wątpliwości, nawet sympatyczna przedszkolanka Yoshiki 吉木 nie zdradza dzieciom żadnych szczegółów. Bystre przedszkolaki na własną rękę odkrywają, że Hiroshi jest śmiertelnie chory. Mimo, że chłopiec leży w szpitalu oddalonym o setki kilometrów, decydują się go odwiedzić. Kiedy opiekunki zauważają nieobecność pięciorga podopiecznych, są oni już daleko w pociągu do górzystego rejonu Takao.

Sayonara Bokutachi no Youchien (さよならぼくたちのようちえん) można by przetłumaczyć jako „Żegnaj nasze przedszkole”. Tak jest zatytułowana piosenka, której dzieci uczą się na uroczystość zakończenia nauki. Zastanawiają się one, czy łącząca ich więź przetrwa rozstanie. Podróż, w którą się wybierają, żeby pożegnać umierającego kolegę, będzie dla nich próbą przyjaźni i siły charakteru.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”) Bardzo wzruszający. Świetnie oddano psychikę każdego z młodych bohaterów.

Honzíkova cesta 1956

Staroświecki, ale niezwykle przyjemny w odbiorze film o pierwszoklasiście Honzíku, który samodzielnie jedzie pociągiem do dziadka. Chłopiec szybko zaprzyjaźnia się z miejscowymi dziećmi, szczególnie z sympatyczną Terezką. Dużo kłopotów sprawia mu za to niegrzeczny Ferda.

Ekranizacja książki dla dzieci „Honzíkova cesta” Bohumila Říhy. Honzík otrzymuje list od dziadka z zaproszeniem na wieś. Mama chłopca jest zajęta pracą, więc postanawia wysyłać synka samego pociągiem. Chłopczyk cieszy się na samą myśl, ale kiedy wreszcie wsiada do pociągu jest nieco wystraszony. Wkrótce jednak przekonuje się, że nie ma się czego bać. Nawet konduktor, który początkowo wydawał się groźny, okazuje się być bardzo miłym człowiekiem. Dziadek odbiera Honzíka z peronu. Kiedy przyjeżdżają na miejsce, chłopczyk daje babci na przechowanie swoją kulkę i idzie do sadu na śliwki. W nocy bierze do łóżka psa i kota, a rano karmi zwierzęta. Przy tym wszystkim, co chwilę wpakowuje się w różne zabawne sytuacje.

W roli głównej w filmie „Honzíkova cesta” występuje bardzo roześmiany i figlarny Miroslav Červenka. Ma jasną czuprynę kręconych włosków, ciemne błyszczące oczy i rząd bielutkich ząbków. Niezwykle uroczy, a zarazem śmieszny chłopczyk.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”)