Kald mig bare Aksel 2002

Mały Duńczyk postanawia przejść na islam, bo miejscowi muzułmanie są cool

Jedenastoletni Aksel mieszka w Danii wraz z irytującą starszą siostrą i mamą, która jest zapracowana, bo samotnie wychowuje dzieci. Chłopiec jest zafascynowany stylem życia młodych Muzułmanów, którzy jeżdżą szybkimi samochodami, noszą na piersiach złote łańcuchy i wszystkie dziewczyny się w nich kochają. Chciałby być jednym z nich, ale nie ma dość pieniędzy, żeby kupić naszyjnik, więc szuka innych sposobów – próbuje podkraść naszyjnik siostrze, stara się nauczyć mówić zwroty po arabsku, a nawet przychodzi do meczetu. Jednocześnie wraz z koleżankami Anniką i Fatimą chciałby wystąpić na Konkursie Młodych Talentów, żeby wygrać główną nagrodą i zdobyć uznanie. Niestety Fatima dostaje szlaban i nie może wychodzić z domu., ale mimo to dzieci nie poddają się i dalej przygotowują się do występu.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”) Wspaniała komedia gwarantująca wyśmienitą zabawę, a jednocześnie film o rodzinie, przyjaźni, spełnianiu marzeń i potrzebie szacunku wobec odmienności. Jej silnymi stronami są rozbrajający humor, wartka akcja i genialne charakterystyki postaci. Jedynym minusem filmu jest to, że od lat 90-tych, w których klimacie utrzymany jest „Kald mig bare Aksel”, bardzo zmienił się stosunek do migrantów – na gorsze. Taki film prawdopodobnie dziś by nie powstał, a szkoda, bo jest tym bardziej potrzebny.

„Kald mig bare Aksel” to pełnometrażowy debiut jedenastoletniego Adama Gilberta Jespersena z 2002. Młody aktor rok później zagrał w głównej roli w równie udanym filmie „Nieznośni smarkacze” w reżyserii Giacomo Campeotto.

1477576991-1d19b72bc2ce1cd8378f57da091f341a4bcd604e.jpg

Podobne:

Dla spragnionych duńskiego kina o problemach młodzieży polecam dwa inne tytuły: „Mirakel” i „Ktoś jak Hodder” na podstawie powieści Bjarne Reuter „Hodder ocala świat” z 1998 roku. Warto też zwrócić uwagę na dzieło tego samego scenarzysty Bo Hr. Hansen „Szybkim krokiem” z 2014 roku.

Saihu (赛虎) 1982

Dziesięcioletni Wangzai i jego wilczur walczą ze złym właścicielem ziemskim

Akcja filmu ma miejsce w regionie Jiangxi w środkowej części Chin w latach 30-tych XX w. Saihu to świetnie wytresowany owczarek niemiecki należący do dziesięcioletniego Wangzai. Chłopiec mieszka wraz z wujem w górskiej chacie. Pies jest świetnym pomocnikiem podczas wypraw na polowanie, kiedy więc miejscowy właściciel ziemski chce go kupić, jego oferta zostaje odrzucona. Wkrótce Wangzai łapie wiewiórkę, która ma być prezentem dla jego rówieśniczki Xiaoqin, która pracuje jako pomocnica w domu właściciela ziemskiego i jego syna. Przesyłkę ma dostarczyć Saihu, który zostaje jednak zauważony i złapany w pułapkę.

Film „Saihu” powstał jako film przygodowy dla dzieci z delikatnym komunistycznym przesłaniem (walka ze złym właścicielem ziemskim). Niestety jak na dzisiejsze standardy jest zbyt brutalny i nie nadaje się dla dzieci. Warto go obejrzeć ze względu na motyw przyjaźni chłopca i psa oraz szybkie tempo i dramatyzm akcji (nie wymaga biegłej znajomości języka chińskiego) oraz piękne krajobrazy dzikiej przyrody Mandżurii.

Druzhok (Дружок) 1958

Zabawne przygody dwóch chłopców i pieska Drużoka na podstawie twórczości Nikołaja Nosowa.

Fabuła filmu Druzhok „Дружок” opiera się na dwóch opowiadaniach: „Мишкина каша” (Kasza Miszki) i „Дружок” (Przyjaciel) (Nie udało mi się ustalić, czy istnieją ich polskie tłumaczenia – być może są one zawarte w zbiorze „Łatka : opowiadania” wydanym w 1951 r. przez Spółdzielnię Wydawniczo-Oświatową „Czytelnik”). Głównymi bohaterami filmu są dziesięcioletni Miszka i nieco młodszy Kola. W pierwszej części dzieci zostawione same na noc gotują kaszę, w drugiej „szmuglują” psa Drużoka na statku, gdzie nie można przewozić zwierząt. Obie historie są urocze i niezwykle śmieszne.

Moja ocena: 8/10 („bardzo dobry”)

Podobne:Wesołe historie” – na podstawie humorystycznych opowiadań innego radzieckiego autora Wiktora Draguńskiego.