Smocze serce (Drakhjärta) 2016

Jedenastoletni Nisse nie może się pozbierać po śmierci mamy, zaczyna rozmawiać z jaszczurką

Nissemu niedawno zmarła mama. Chłopiec jest przerażony wizją spędzenia Gwiazdki bez niej, więc robi wszystko, by do niej nie doszło – chowa ozdoby świąteczne, a nawet unika szkoły. Święta jednak zbliżają się nieubłaganie, ponadto trzeba nadrobić zaległości w nauce. Nisse przejmuje się także ojcem, który od śmierci mamy nie może znaleźć pracy i zdaje się dziwaczeć. Niespodziewanym sprzymierzeńcem w radzeniu sobie z problemami zostaje dla Nissego jego jaszczurka Harry, która pewnego dnia przemawia do niego ludzkim głosem. Harry – prezent od mamy, który dotychczas nie rzucał się w oczy, okazuje się gadatliwym małym smokiem, który uwielbia siedzieć w bębnie kiedy Nisse gra na perkusji i pałaszować wszelkie słodkości. Harry uczy Nissego, co to znaczy mieć „smocze serce”.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”) „Smocze serce” to debiut reżyserski Klasa Karteruda na podstawie serii powieści dla dzieci autorstwa szwedzkiej pisarki Anny Ehring. Dzieło to powstało w dwóch wersjach – krótszej kinowej i dłużej jako 10-odcinkowy mini-serial emitowany w zeszłe święta na kanale SVT. W tej krótszej wersji można było go obejrzeć niedawno na Festiwalu Filmów dla Młodego Widza Ale kino! 2017 w Poznaniu z lektorem na żywo.

„Smocze serce” opowiada o tym, co w życiu najważniejsze – o przyjaźni, odwadze, rodzinie, o tym że czasami trzeba pogodzić się ze stratą, przetrwać najgorsze i iść dalej. Zadanie Malte Legros Selander, który grał Nissego było bardzo trudne, ponieważ grał ze smokiem, który jako animacja został dodany po ukończeniu zdjęć, na etapie postprodukcji, a mimo to mały aktor poradził sobie znakomicie. Wielkie brawa!

Malte Legros Selander Nisse Smocze serce Drakhjärta 2016 (1)

Podobne: Ojciec, który mimo szczerych chęci „nie ogarnia”, to motyw, który pojawia się w innym podobnym filmie – „Sekret magika„.

Dos días y medio 2012

Wspaniały hymn na cześć ojcowskiej miłości

Leon Diconca

Pablo Diconca kilka lat temu rozwiódł się z żoną. Sąd przyznał mu prawo do widywania syna Leona przez dwa i pół dnia raz na dwa tygodnie. Mężczyzna zabiera chłopca na wspólny biwak. Pływają canoe po kanadyjskich jeziorach, w nocy śpią pod namiotem na maleńkich wysepkach, a za dnia bawią się, łowią ryby i śpią na hamaku. Dla Leona są to beztroskie chwile radości, a dla Pabla bezcenny czas spędzany z synem, którego tak rzadko widuje. Ojciec opowiada chłopcu bajkową historią swojej miłości z jego matką i jego narodzin.

Moja ocena: 6/10 („niezły”) Ojciec-podróżnik zabiera syna w wędrówkę po zapomnianych rejonach dzikiej dziewiczej przyrody. Fabuła filmu „Dos días y medio” do złudzenia przypomina rewelacyjny meksykański film dokumentalizowany „Nad morzem„. Polecam!

Dostępność

Film „Dos días y medio” można było obejrzeć na kilku festiwalach filmowych dla dzieci i młodzieży w sezonie 2013/2014.

Mój ojciec i mój syn (Babam ve Oğlum) 2005

Niepokorny dziennikarz, samotnie wychowujący w Stambule siedmioletniego syna, powraca do rodzinnej wsi, żeby pogodzić się z ojcem.

Lata 80-te, Stambuł. Żona trzydziestokilkuletniego Sadıka własnie ma rodzić. Niestety tej samej nocy wybucha zamach stanu – ulice pustoszeją, a telefony głuchną. Nikt nie udziela im pomocy, w wyniku czego kobieta umiera zaraz po urodzeniu syna. Sadık angażuje się w antyrządowe dziennikarstwo, co przypłaca więzieniem i torturami. Kilka lat później mężczyzna podejmuje decyzję o powrocie do rodzinnego domu w trosce o przyszłość siedmioletniego już synka Deniza.

Film „Mój ojciec i mój syn” („Babam ve Oğlum„) był hitem w tureckich kinach. Obejrzało go ponad 3 i pół miliona widzów, a łączny zysk z wyświetlania wyniósł 18 milionów dolarów.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”) Jest to niezwykle wzruszająca historia opowiedziana w niewyszukany sposób ze świetnym aktorstwem i piękną muzyką. Jest głównym tematem są relacje rodzinne, a przede wszystkim niezłomna miłość ojca do syna. Na uwagę zasługuje świetna gra tureckiego aktora dziecięcego Ege Tanmana, który w wieku zaledwie 7 lat stworzył niezapomnianą kreację jako Deniz.

Scyzoryk (Het Zakmes) 1992

Opowieść o chłopcu, który przypadkowo zabiera scyzoryk najlepszemu przyjacielowi. Chce zwrócić nożyk, mimo że przyjaciel wyprowadził się już do innej prowincji, a chłopiec nie zna jego adresu.

Dziewięcioletni Mees Grobben wychowuje się w nietypowej rodzinie. Jego mama jest śpiewaczką operową, a ojciec gospodarzy w domu i zajmuje się synem. Tata mnóstwo czasu poświęca też na opędzanie się od telefonów natrętnych fanów żony i wypisywanie za nią autografów. Mees jest szczęśliwy, chociaż trochę tęskni za mamą, którą częściej widzi na ekranie telewizora, niż w domu. W szkole ma najlepszego przyjaciela – czarnoskórego Tima. Pewnego dnia Tim pokazuje Meesowi swój nowy szwajcarski scyzoryk. Jest z niego bardzo dumny i daje przyjacielowi potrzymać go przez parę sekund. Po powrocie do domu Mees orientuje się, że przypadkowo zabrał Timowi scyzoryk. Niestety nie może go oddać, bo Tim własnie przeprowadził się z rodziną do innej prowincji Holandii.

Scyzoryk”  to komedia obyczajowa z elementami musicalu (śpiewa sam Oliver Tuinier), która nadaje się do oglądania w gronie rodziny. Jednocześnie jest to ekranizacja książki dla dzieci „Het Zakmes” Sjoerda Kuypera. Ten poczytny autor prozy dla dzieci jest też twórcą podstawy do scenariusza innego ciekawego holenderskiego filmu „Morrison będzie miał siostrzyczkę„.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”) Doskonały technicznie – świetne zdjęcia, przyjemna muzyka, a przede wszystkim rewelacyjny scenariusz. Dodatkowo świetna gra aktorska Oliviera Tuiniera, którego osobiście uważam za jednego z najlepszych aktorów dziecięcych na świecie. To nie jest jedyna znacząca rola tego młodziutkiego aktora. W wieku 10 lat zagrał w filmie „Mała, jasnowłosa śmierć„, a w wieku 12 lat w „Tasjesdief„.

Podobne:

Film „Het Zakmes” należy do grona najlepszych filmów o ojcostwie i relacjach ojciec – syn. Oprócz „Het Zakmes” ciekawymi filmami podejmującymi tę tematykę są: „Ktoś jak Hodder” i „Sekret magika„.

Czwartek (Il giovedì) 1964

Film „Il giovedì” („Czwartek„) w reżyserii Dino Risiego należy do klasyki włoskiego kina. W 2007 roku doczekał się wydania DVD z odrestaurowanym cyfrowo obrazem. Wydanie to zawiera włoską ścieżkę dźwiękową i francuskie napisy. W sieci można też znaleźć napisy angielskie i hiszpańskie. Dodatkiem specjalnym dołączonym do płyty jest wywiad z twórcami.

Il Giovedi - okładka DVD

Opis fabuły

Dino Versini (Walter Chiari ) to czterdziestoletni mieszkaniec Rzymu. Utrzymuje się z drobnego handlu i sprzedaży Encyklopedii, ale co dzień jest lekkoduchem – żyje na koszt swojej dziewczyny i liczy na nagły łut szczęścia, który pozwoli mu cieszyć się życiem bez zbędnego wysiłku. Pewnego czwartku do miasta przyjeżdża jego żona z którą jest w separacji. Kobieta życzy sobie, żeby ich ośmioletni syn Robertino (Roberto Ciccolini), który nie widział się z ojcem od pięciu lat, spędził z nim jeden dzień. Chłopak, wychowany w dostatku i podróżujący po całym świecie, od razu zauważa, że jego tata to podrywacz i nieudacznik. Mimo to mężczyzna robi wszystko, żeby zdobyć jego zaufanie i miłość.

Roberto Ciccolini jako Robertino w filmie Czwartek

Wrażenia

Film Dino Risiego to ujmująca i wzruszająca komedia obyczajowa. Tchnie nadzieją, że nawet nadwątlone więzi rodzinne można odbudować przy dostatecznym wysiłku, entuzjazmie i szczerości. Jego głównym atutem jest wspaniała gra aktorska duetu ojciec- syn Walter Chiari i Roberto Ciccolini.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”)

Podobne

Film „Il giovedi” swoim bezpretensjonalnym humorem i tematyką przypomina inną włoską komedię „Totò e Marcellino„. Zapraszam do przeczytania mojej recenzji tego filmu na portalu FilmWeb. Jest także parę innych filmów o ojcu, który spędza dzień z synem z poprzedniego związku. Jednym z najciekawszych jest radziecki „Tatuś na niedzielę” („Воскресный папа„)