Radosny i niewinny świat dzieci w uroczym malarstwie olejnym Donalda Jamesa Zolana

Donald James Zolan urodził się 11 sierpnia 1937 r. w Brookfield w stanie Illinois. Ujawnił swój talent we wczesnym dzieciństwie – zaczął malować akwarelami w wieku 3 lat, a farbami olejnymi na płótnie w wieku 8 lat. W wieku 12 lat wygrał konkurs, dzięki któremu mógł uczyć się w Art Institute of Chicago, po którego ukończeniu dostał się na prestiżową chicagowską uczelnię artystyczną American Academy of Art. Później rozpoczął praktykę u znanego ilustratora Haddona Sundbloma, znanego z rysunków św. Mikołaja wykonanych na zlecenie koncernu Coca-Cola. Wkrótce zaczęły u niego zamawiać portrety znane osobistości, a jego prace zaczęto kupować do kolekcji galeryjnych.

Począwszy od 1978 Donald Zolan skoncentrował się na współpracy z firmami licencjonującymi tj. Pemberton & Oakes. Jego prace zaczęły pojawiać się na kalendarzach, plakatach, pocztówkach, kubkach, torebkach i setkach innych drobnych przedmiotów. Zyski czerpane z tej działalności pozwoliły ma na otwarcie własnej galerii na niewielkiej wyspie Nantucket w stanie Massachusetts. Działał również dobroczynnie – odwiedzał chore dzieci w szpitalach i bezpośrednio pomagał finansowo ich rodzicom.

Donald Zolan zmarł w 2009 r. Jego dorobek to ponad 200 obrazów olejnych. Są one licencjonowane przez kilkadziesiąt międzynarodowych film i wciąż przedrukowywane na różnorodnych przedmiotach.

Źródła:

Artist Donald James Zolan dies at 71 – 2009-10-06 12:38:00 | Kids Today

Artist Donald Zolan Dies at 71 | License! Global

81 prac Donalda Zolana do pobrania za darmo jako tapety:

Early Childhood (Vol.01) : Donald Zolan Paintings of Heartwarming Childhood Innocence – Wallcoo.net

Early Childhood (Vol.02) : Donald Zolan Paintings of Heartwarming Childhood Moments – Wallcoo.net

Opowieść o dzieciach i filmie (A Story of Children and Film) 2013

logo motyw balonu A Story of Children and Film„Opowieść o dzieciach i filmie” („A Story of Children and Film„) to najnowszy projekt brytyjskiego krytyka filmowego Marka Cousinsa. Jest on znany z nakręcenia piętnastogodzinnej serii „The Story of Film – Odyseja filmowa” („The Story of Film: An Odyssey„). Oba dokumenty zostaną pokazane z polskimi napisami podczas 13. edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmowego T-Mobile „Nowe Horyzonty” we Wrocławiu. „Opowieść o dzieciach i filmie” zostanie wyświetlony dwukrotnie – 24 lipca o 18:45 i 25 lipca o 12:45 w sali nr. 2 kina Nowe Horyzonty.

„Opowieść o dzieciach i filmie” to w zasadzie nie dokument, ale rodzaj eseju filmowego, ilustrowanego wykładu, czy też prezentacji wybranych filmów dobranych za pomocą klucza skojarzeń i tropów. Jest to zarazem pierwszy film o dzieciach w światowym kinie. W zestawieniu pojawiają się zarówno filmy kultowe i znane tj. „E.T.” i „400 batów„, ale też mało znane obrazy z Japonii, Albanii, Szwecji i Iranu. Reżyser z dumą podkreśla fakt, że autorkami wielu omawianych filmów są kobiety.

Filmy z listy Marka Cousinsa, które udało mi się obejrzeć:

1) The Kid (pol. Brzdąc) reż. Charles Chaplin – 1921 – USA

Włóczęga znajduje i przygarnia niemowlę, które zamierza wychować. Kiedy chłopiec (Jackie Coogan) nieco dorasta, odnajduje go matka.

2) Children in the Wind (oryg. Kaze no naka no kodomo) reż. Hiroshi Shimizu – 1937 – Japonia

Ojciec dwóch braci Zenty (Masao Hayama) i Sampeia (Bakudankozo) zostaje aresztowany pod zarzutem defraudacji. Chłopcy muszą sobie poradzić z odrzuceniem przez rówieśników i innymi przykrymi konsekwencjami tego wydarzenia.

3) The Yellow Balloon (pol. Żółty balonik) reż. J. Lee Thompson – 1953 – Wielka Brytania

Dziesięcioletni Frankie przypadkowo spycha kolegę z wysokości, który na skutek upadku ginie. Wszystko to zauważa tajemniczy mężczyzna Len, który za zachowanie tajemnicy żąda od Frankiego pieniędzy i przysług.

4) The Red Balloon (pol. Czerwony balonik / oryg. Le ballon rouge) reż. Pascal Lamorisse – 1956 – Francja

Mały chłopiec (Pascal Lamorisse) „zaprzyjaźnia się” z czerwonym balonikiem, który nie odstępuje go ani na krok. Kiedy zauważają to chłopcy z podwórka, próbują go ukraść.

5) Hugo and Josephine (pol. Hugo i Józefina / oryg. Hugo och Josefin) reż. Kjell Grede – 1967 – Szwecja

Wiejski łobuziak Hugo (Fredrik Becklén) zaprzyjaźnia się z samotną dziewczynką Josephine (Marie Öhman) i pomaga jej przełamać nieśmiałość.

6) E.T. The Extra Terrestrial (pol. E.T.) reż. Steven Spielberg – 1982 – USA

Historia przyjaźni między samotnym chłopcem Elliotem, a przybyszem z kosmosu.

7) Fanny and Alexander (pol. Fanny i Aleksander) reż. Ingmar Bergman – 1982 – Sweden

Autobiograficzna epicka opowieść o dzieciństwie dwójki rodzeństwa – Alexandra i jego siostry Fanny.

8) The Unseen (oryg. Nespatřené) reż. Miroslav Janek – 1996 – Czechy

Dokument o szkole dla niedowidzących i niewidomych dzieci. Jej uczniowie uczą się gry na instrumentach muzycznych, chodzą na wycieczki, jeżdżą na rowerach, a nawet fotografują.

9) Nobody Knows (pol. Dziecięcy świat / oryg. Dare mo shiranai) reż. Hirokazu Koreeda – 2004 – Japonia

Matka prostytutka porzuca czwórkę rodzeństwa w małym mieszkaniu. Najstarszy trzynastoletni Akira (Yûya Yagira) próbuje na swój sposób się nimi zaopiekować i zapewnić im byt.

10) I Wish (pol. Życzenie / oryg. Kiseki) reż. Hirokazu Koreeda – 2011 – Japonia

Bracia bliźniacy Goichi (Koki Maeda) i Ryoonosuke (Oshiro Maeda) po rozwodzie rodziców żyją w osobnych rodzinach. Jeden z nich wierzy, że zobaczenie dwóch pociągów szybkiej kolei przecinających się na trasie pozwala spełnić każde życzenie – także to, żeby obie rodziny znów się połączyły.

Filmy z listy Marka Cousinsa, które obejrzę:

1931 – Emil i detektywi (Emil und die Detektive)

1935 – Tokyo no yado (東京の宿)

1946 – Wielkie nadzieje (Great Expectations)

1949 – Dom w sercu (마음의 고향)

1949 – Palle alene i verden

1950 – Zapomniani (Los Olvidados)

1955 – Noc myśliwego (The Night of the Hunter)

1957 – Zakazane zabawy (Jeux Interdits)

1960 – Mały marzyciel (Каток и скрипка)

1965 – Ja, Julinka i koniec wojny (Ať žije republika)

1969 – Kes

1972 – My Childhood

1974 – Najmłodsze miasto na świecie (Qyteti më i ri në botë)

1975 – Two Solutions for One Problem

1975 – Zwierciadło (Зеркало)

1977 – Tomka i jego koledzy (Tomka dhe shokët e tij)

1978 – Ten Minutes Older (Старше на десять минут)

1989 – Babcia (Yaaba)

1989 – Wolność jest rajem (СЭР / Свобода – это рай)

1997 – Gasman

1999 – Chakmeh

2012 – Chłopiec i kawka (Kauwboy)

2012 – Kochankowie z księżyca (Moonrise Kingdom)

Oficjalna strona projektu:

A Story of Children and Film

Porównanie dwóch wersji filmu Twoje, moje i nasze

„Twoje, moje i nasze” z 1968 r.

Film „Twoje, moje i nasze” („Yours, Mine and Ours”) wyszedł z pod ręki Melville’a Shavelsona, który był zarówno reżyserem, jak i scenarzystą większości swoich produkcji. Aktywny już od lat 40-tych Hollywoodzki reżyser nakręcił ponad dwadzieścia filmów. Większość z nich to romanse ze sporą szczyptą humoru, których tematem jest nie tylko miłość, ale też ogólnie rodzina i życie rodzinne. Oprócz „Twoje, moje i nasze” innym interesującym filmem Melville’a Shavelsona jest powstały kilka lat później i utrzymany w podobnym klimacie „Rodzinne potyczki” („Mixed Company”).

Opis fabuły

Oparty na faktach. Podstarzały wdowiec Frank Beardsley (Henry Fonda), z zawodu oficer marynarki, zakochuje się w pielęgniarce Helen North (Lucille Ball). Wkrótce stają na ślubnym kobiercu. Nie byłoby w tym niczego dziwnego, gdyby nie to, że oboje są wdowcami ze sporą gromadką dzieci z poprzednich małżeństw. Frank ma dziesięcioro, a Helen ośmioro dzieci. Zaraz po ślubie państwo młodzi przeprowadzają się do podmiejskiej willi, w której mają nadzieję stworzyć wspólną rodzinę dla siebie i osiemnaściorga swoich pociech. Już od pierwszych dni pojawiają się problemy, które jednak udaje się przezwyciężyć wspólnym wysiłkiem i dobrą organizacją. Po jakimś czasie okazuje się, że pani North-Beardsley spodziewa się kolejnego, dziewiętnastego z kolei dziecka.

Wrażenia z seansu:

Jest to stary amerykański film, w poprawnym politycznie i zachowawczym stylu. Ojciec jest w nim ostatecznym autorytetem, któremu należy się posłuch w każdej sytuacji. Matka to wiecznie zapracowana, ale dzielna i szczęśliwa kura domowa. Jedyny ryzykowny temat, to napastliwy chłopak jednej z dorastających córek duetu Beardsley-North, który i tak zostaje szybko spławiony. Film jest jednak przyjemny w odbiorze, aktorstwo na bardzo dobrym poziomie, wiele humoru sytuacyjnego i obyczajowego, ciekawa muzyka. Minusem jest sytuacja, w której między rodzeństwem nie ma prawie żadnych konfliktów, może jedynie jakieś przekrzykiwania na samym początku, a małżeństwo jest do granic możliwości przykładne i zasługuje wręcz na medal. Trochę to przesłodzone i myślę, że końcem końców, film spodoba się raczej tylko dorosłym.

Chłopięca obsada:

Eric Shea - chłopięcy aktor w wieku 8 latChłopców gra bardzo dużo, ale znaczącą rolę odgrywa tylko jeden młody aktor imieniem Eric Shea. Chłopiec urodził się 19 lutego 1960 r. Rola Phillipa Northa była jego debiutem w filmie pełnometrażowym. Podczas kręcenia filmu miał ok. 8 lat. W filmie jest małym pechowcem, któremu nic się nie udaje, a jednak to on pierwszy akceptuje nową sytuację i chciałby mieć nazwisko po nowym tacie. Jest to zdecydowanie najśmieszniejsza i najsympatyczniejsza postać filmu.

Eric Shea jest młodszym o dwa lata bratem Christophera Shea (który również był popularnym dziecięcym aktorem w latach 60-tych w Ameryce).

Kilka klatek z filmu:

Eric Shea mycie zębów Eric Shea z podbitym okiem Eric Shea z rowerkiem

Moja ocena: 7/10 („dobry”)

„Twoje, moje i nasze” z 2005 r.

W 2005 roku powstał sequel pod tym samym tytułem „Twoje, moje i nasze„. Nakręcił go Raja Gosnell, który już od jakiegoś czasu upodobał sobie robienie nowych wersji starych Hollywoodzkich filmów rodzinnych. Nowsza wersja zdobyła większą popularność od poprzednika. Została nawet wydana na DVD w Polsce. Film zawiera dużo śmiesznych momentów, można go polecić zarówno dla rodziców, jak i dla dzieci.

Opis fabuły:

Admirał Frank Beardsley (Dennis Quaid) przypadkowo spotyka swoją dawną miłość Helen North (Rene Russo). Pod wpływem nagłego impulsu postanawiają się pobrać. Fakt, że oboje mają dzieci z poprzedniego małżeństwa, nie tylko im nie przeszkadza, ale wręcz zbliża do siebie. Szybko okazuje się, że dzieci nie są zachwycone tym pomysłem. Frank wychowywał swoje dzieci stosując rygor i nakazy dyscypliny, a Helene, z zawodu projektantka, dawała im dużo swobody. Młodzi Beardsley’owie i North’owie jednoczą siły, aby doprowadzić do rozstania nowych rodziców, wykorzystując różnicę w ich charakterach i poglądach na wychowawanie.

Wrażenia z seansu:

Sequel jest zdecydowanie lepiej przemyślany od oryginału. Sylwetki dzieci nie są tylko dodatkiem do romantycznej historii. Dzieci mają dobrze zarysowaną psychikę i motywacje (to jest trudne w przypadku kilkunastu młodych aktorów w obsadzie, ale jednak wykonalne). Nowsza wersja lepiej też oddaje współczesne stosunki rodzinne, w których akcent powoli przenosi się z dorosłych na dzieci. Jest to w równej mierze film dla rodziców, jak i dla dzieci – prawdziwie familijny.

Chłopięca obsada:

Nicholas Roget King i Ty Panitz w filmie "Twoje, moje i nasze"W filmie z 2005 r. prym wiedzie duet Nicholas Roget King i Ty Panitz. Nicholas gra Aldo Northa, szatynka o dużych ciemnych oczach wychowywanego przez samotną matkę  o artystycznej duszy. Ty jest w filmie Ethanem Beardsley’em – synem „oficera” Franka, zawsze zdyscyplinowanym i grzecznym. Mimo tak dużych różnic Aldo i Ethan od razu się zaprzyjaźniają i przez większą część filmu są nierozłączni. Nicholas Roget King i Ty Panitz to jeden z najlepszych dziecięcych duetów aktorskich, jaki miałem okazję oglądać. Więcej zdjęć chłopców na stronie filmu „Twoje, moje i nasze” na portalu Moi chłopcy.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”)

Duńska seria filmów familijnych Dzieciaki mojej siostry (Min søsters børn)

Skandynawskie kino familijne znane jest na świecie z serii filmów opartych na tym samym pomyśle i z tymi samymi postaciami. Do najsłynniejszych duńskich serii  obok „Dzieciaków mojej siostry” należą „Tata i jego czwórka” („Far til fire”), „Gang młodego Olsena” („Olsenbanden Junior”) i najmniej znana w Polsce, ale jedna z najciekawszych o Lille Bertramie (trzy części: 1, 2, 3). Z norweskich serii warto znać „Babcię i ośmioro dzieci” („Mormor og de åtte ungene”). „Dzieciaki mojej siostry” to jedna z najstarszych i najdłuższych skandynawskich serii. Ma obecnie trzy generacje:

Pierwsza generacja została zapoczątkowana w 1966 roku i składa się z czterech filmów:

  • „Min søsters børn” z 1966, który opowiada o profesorze pedagogiki Eriku Lundzie, który zmuszony zająć się dziećmi siostry (czterema chłopcami i jedną dziewczynką), postanawia wypróbować na nich swoje koncepcje wychowawcze,
  • „Min søsters børn på bryllupsrejse” z 1967, w którym profesor Eric Lund nieświadomie wywozi swoich małych kuzynów schowanych w samochodzie do Niemczech na konferencję naukową,
  • „Min søsters børn vælter byen” z 1968, kiedy to nieszczęsny wujek ponownie zajmuje się dziećmi siostry z opłakanym skutkiem,
  • „Min søsters børn når de er værst” z 1971 – ostatnia część pierwszej serii ma miejsce we Francji.

Reżyserką wszystkich części pierwszej serii jest Annelise Reenberg. Występują w niej chłopcy:

Michael – Michael Rosenberg

Michael Rosenberg

Blop – Lars Madsen (w wieku zaledwie 1 – 6 lat)

Druga generacja zaistniała w serii trzech filmów z pierwszej dekady XXI wieku:

  • „Dzieciaki mojej siostry” („Min søsters børn”) z 2001, w którym dzieciaki zostawione pod opieką wuja namawiają go na kapitalny remont domu,
  • „Dzieciaki mojej siostry II” („Min søsters børn i sneen”) z 2002, w którym Lund zabiera swoich siostrzeńców do Norwegii.
  • Przygoda w Egipcie” („Min søsters børn i Ægypten”) z 2004, w którym wujek Erik nie zdąża na samolot do Egiptu, gdzie dzieci jego siostry muszą spędzić wakacje ze spotkaną przypadkowo złośliwą sąsiadką.

Oba filmy nakręcił Tomas Villum Jensen. W roli chłopców wystąpili:

Michael – Mikkel Sundøe

Mikkel Sundøe

Blop – Fritz Bjerre Donatzsky-Hansen

Fritz Bjerre Donatzsky-Hansen

Trzecia generacja (obecna) składa się na chwilę obecną z następujących części:

  • Przygoda na Jutlandii” („Min søsters børn vælter Nordjylland”) z 2010, w której dzieci biorą udział w eksperymencie prof. Lunda, który chce odtworzyć życie rodzinne w czasach II wojny światowej
  • „Dzieciaki mojej siostry same w domu” („Min søsters børn alene hjemme”) z 2012
  • „Dzieciaki mojej siostry w Egipcie” („Min Søster Børn i Afrika”) w którym cała paczka wybiera się do Afryki, z misją ochrony dzikich zwierząt.

Reżyserem tych filmów jest Martin Miehe-Renard.

W ostatnie j serii w rolę Blopa wciela się Rumle Riisom:

Rumle Riisom

Powstało więc łącznie 10 filmów z serii „Dzieciaki mojej siostry”. W Polsce znane są tylko dwie ostatnie generacje, ale warto postawić sobie cel zapoznania się ze wszystkimi.