Nie chcę być dorosły (Не хочу быть взрослым) 1982

Sześcioletni Pawlik ucieka od nadopiekuńczych rodziców i przeżywa przygodę w stolicy

Ekaterina i Dmirty, rodzice sześcioletniego Pawlika z Pietropawłowska, wraz z synkiem przyjeżdżają odwiedzić mieszkającą w rodzinnych stronach babcię. Mieszkańcy wioski są pod wrażeniem zdolności chłopca – recytuje on z pamięci wiersze Puszkina, a wraz z mamą codziennie ćwiczy jogę i sztuki walki. Babcia, widząc jak dojrzały jest jej wnuczek, pozwala mu spędzić popołudnie bez opieki dorosłych. Chłopczyk, wykorzystując chwilowy brak nadzoru, wsiada do autobusu i samodzielnie udaje się do Moskwy. Na ulicach wielkiego miasta poznaje Svetę, która staje się jego towarzyszką w podróży przez miasto. Rodzice rozpoczynają poszukiwania swojego jedynka, a ten w międzyczasie trafia do studia filmowego, a także ucieka z policyjnego komisariatu.

Moja ocena: 7/10 („dobry”) Film „Nie chcę być dorosły”  to z jednej strony ciekawy film przygodowy, a z drugiej strony interesujący dramat rodzinny. Widz w trakcie seansu jest zmuszony zadać sobie pytanie – dlaczego malutki chłopiec, który ma kochający dom i dbających o jego potrzeby rodziców, ucieka od nich i nie chce się dać złapać?

Podobne:

Film zdaje się być nową (lepszą!) wersją kinowego hitu ZSRR z lat 60-tych „Bolshie khlopoty iz-za malenkogo malchika”. Podobny motyw samotnej podróży, odnajdujemy także w pięknym mołdawskim filmie „Człowiek idzie ze słońcem„, który serdecznie polecam.

Villads fra Valby 2015

Ekranizacja serii opowiadań o przygodach małego urwisa

Sześcioletni Villads to miły i pogodny chłopiec, ale z powodu swojej bogatej wyobraźni, nadmiaru energii i niebywałej pomysłowości jego przygody stanowią utrapienie dla rodziców. Rodzica malca są na szczęście wyrozumiali, więc wszystkie jego wybryki kończą się dobrze. Inne spojrzenia na Villadsa ma dystyngowana sąsiadka, której córeczkę bohater filmu obdarzył sympatią, a która ma mniej zrozumienia dla dziwnych zabaw niesfornego chłopca. Psoty Villadsa nie ograniczają się tylko do rodzinnego domu. Chłopiec w tym roku idzie do pierwszej klasy szkoły podstawowej. Jako nowy uczeń Villads będzie musiał dopasować się do szkolnych rygorów, poznać sposoby na pana nauczyciela, pozna też całe mnóstwo kolegów, a także swoją nową sympatię.

Moja ocena: 8/10 („badzo dobry”) „Villads fra Valby” to ekranizacja serii poczytnych humorystycznych opowiadań dla dzieci autorstwa Anne Sofie Hammer. Jak dotąd nie doczekały się one polskiego tłumaczenia, ale można się domyślać że jest to udana filmowa adaptacja. Reżyserią zajął się doświadczony duński twórca Frederik Meldal Nørgaard, który wykazał się tak dużym zaangażowaniem w projekt, że zagrał ojca Villadsa. Największymi atutami filmu są nie tylko prześmieszne humorystyczne scenki, ale też piękne jasne zdjęcia oraz przekonująca gra aktorska zaledwie sześcioletniego Luca Reichardt Ben Coker, grającego tytułowego bohatera.

Podobne:

Villads to niejedyny łobuziak w duńskim kinie. Innymi ciekawymi bohaterami są mały Bertram (Michael Nezer) z filmów „Kidnapning” i „Tre engle og fem løver” oraz Krumme (Laus Høybye) z serii „Krummerne”. Warto też zwrócić uwagę na interesujący holenderki film „Niesforny Bram„, który jakiś czas temu można było obejrzeć w kinach.

Księżycowe dzieci (Mondscheinkinder) 2006

Nastoletnia Lisa zajmuje opowiadaniami nieuleczalnie chorego braciszka

Lisa i jej młodszy brat Paul mieszkają we wschodnich Niemczech, wychowywani przez wiecznie zajętą mamę – kierowcę autobusu. Dziewczyna wyręcza matkę i wkłada dużo serca, żeby zapewnić zajęcie swojemu młodszemu braciszkowi. Paul z powodu choroby nie może wychodzić z domu i czuje się osamotniony. Lisa opowiada chłopcu historie o przygodach w kosmosie, w których występuje on jako główny bohater. Pewnego dnia Lisa spotyka Simona, chłopaka który również interesuje się kosmosem. Niestety czas i wysiłek poświęcany młodszemu bratu powoduje, że na szkołę i relacje z innymi Lisie nie starcza już czasu. Dziewczyna poświęca dużo sił, żeby cała rodzina mogła uporać się z kryzysem, a jednocześnie zależy jej na Simonie.

Lucas Calmus Mondscheinkinder Księżycowe dzieci 2006

Moja ocena: 8/10 („bardzo dobry”) „Księżycowe dzieci” to film trudny w odbiorze i niewesoły, o skomplikowanych relacjach rodzinnych, o dziecięcej samotności skrywanej za maską błazna, dorastaniu do odpowiedzialności za innych i ostatecznie o umieraniu. Nie każdemu spodoba się nieśpieszna narracja filmu, jednak świetnie pasuje ona do konwencji dramatu rodzinnego. Bardzo ładne zdjęcia.

Podobne:

Jeśli komuś spodobał się film „Księżycowe dzieci”, powinien obejrzeć krótkometrażowy film o podobnej tematyce – „Helium„.

Mikołaj nieświęty (Le père Noël) 2014

Sześciolatek z astmą zaprzyjaźnia się z fałszywym Mikołajem-rabusiem

W bogatej paryskiej dzielnicy sześcioletni Antoine oczekuje na Mikołaja, który ma mu przynieść świąteczne podarki. Kiedy zbliża się do balkonu, nagle z góry zeskakuje ubrany w strój Mikołaja mężczyzna z wielkim koszem. Zachwycony chłopiec, nie wiedząc że ma do czynienia ze sprytnym rabusiem, wyskakuje z łóżka, ubiera kurtkę i podąża za tajemniczym przybyszem. Odważny malec niezrażony tym, że Mikołaj mocno odbiega od jego wyobrażeń, chce żeby ten przewiózł go swoimi saniami. Antoine wierzy, że dzięki temu będzie mógł po raz ostatni zobaczyć się z nieżyjącym tatą.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”) Kapitalny pomysł, na jakim zbudowano historię małego Antoine w filmie „Mikołaj nieświęty” można było łatwo zepsuć, gdyby twórcy zbytnio postawili na komediowe i świąteczne wątki. Tymczasem Alexandre Coffre nakręcił film wciągający jak dobry thriller, absurdalnie zabawny i tak dojmująco szczery i prawdziwy, że widz do samego końca nie jest pewny, czy nie przekształci się w horror. Czarujący Victor Cabal jako Antoine w duecie z Taharem Rahimem w roli Świętego Mikołaja sprawia, że film na długo zostaje w pamięci i sercu.

Podobne:

Victor Cabal swoją naturalną grą przypomina T.J. Lowthera z „Doskonałego świata” w reżyserii Clinta Eastwooda.

Szkrab (Puika) 1977

Gospodarskie dzieciństwo sześcioletniego malca.

Kilkuletni Jānis dorasta w wiejskiej zagrodzie. Rytm życia jej mieszkańców wyznaczają pory roku, a wraz z nimi zmieniająca się sceneria przyrody i cykliczne święta. Zimą chłopiec obserwuje podwórze przez okno i pomaga w drobnych pracach domowych. Wraz z nadejściem wiosny bierze udział w sianokosach, a później w wyczerpującej młócce. Uczy się także czytać z Biblii.

Wbrew pozorom życie na wsi nie jest nudne dla małego dziecka. Urozmaicają je odwiedziny kolędników, powrót starszego brata ze szkoły i pobyty w łaźni. Zdarza się, że trzeba brać udział w pogrzebach oraz obserwować narodziny nowego życia. Brak słodyczy rekompensują inne drobne przyjemności – orzeźwiający sok z brzozy, miód dzikich pszczół i jazda kuligiem.

Puika 1977

Mały Jānis próbuje pszczelego miodu.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”) Film „Szkrab” to ekranizacja autobiograficznej powieści „Baltā
grāmatā” Jānisa Jaunsudrabiņša, której autor opisuje swoje dzieciństwo w XIX wiecznej łotewskiej wsi. Przypomina ona książkę „Mały Illimar” Friedeberta Tuglasa, który również opisuje swoje wczesne dzieciństwo spędzone na wsi w niedalekiej Estonii. Największymi zaletami filmu są piękne zdjęcia przyrody i wiejskiego życia z perspektywy malutkiego chłopca i poruszająca muzyka.

Sierioża (Сережа) 1960

W uporządkowany świat sześcioletniego chłopca wkracza ojczym.

Kilkuletni Sierioża mieszka wraz z mamą i babcią w wiejskim gospodarstwie. Pewnego dnia w jego domu pojawia się narzeczony mamy Korosteliew, który jest zarządcą pobliskiego kołchozu. Początkowo chłopiec jest nieufny wobec nowego domownika, ponieważ zabiera mu czas spędzany z mamą, ponadto za jego sprawą staje się obiektem plotek kolegów z podwórka. Wkrótce jednak ojczym kupuje malcowi rower i wcale nie denerwuje się, kiedy zabawka zostaje zniszczona w zabawie, czym kupuje sobie jego uczucie. Chłopiec w międzyczasie bacznie obserwuje ważne wydarzenia, które mają miejsce w wiosce: wyjazd starszego kolego do szkoły z internatem, nieprzyjemną wizytę wujka Paszy, a także narodziny braciszka. Dociekliwy chłopczyk obserwując świat wyciąga ważne dla siebie nauki oraz powoli dorasta kształtując swoją wyobraźnię, wrażliwość i zdolność oceny ludzi i wydarzeń.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”) Prosta historia kilku lat z życia pewnej rodziny obserwowanej oczami malutkiego chłopca. Film kultowy, na którym wzorowano wiele innych radzieckich filmów, w których dziecko jest postacią kluczową z punktu widzenia fabuły tj. „Człowiek idzie za słońcem„, „Kupiłem tatę” i „Dziecko wojny„. Jego największą zaletą są malownicze zdjęcia oraz bardzo dojrzała i wzruszająca gra aktorska Borisa Baratowa jako filmowego Sierioży.

Kacper i Emma – najlepsi przyjaciele (Karsten og Petra blir bestevenner) 2013

Norweski film dla dzieci na podstawie serii książek obrazkowych o przedszkolakach

Pięcioletni Kacper boi się pierwszego dnia przedszkola. Chłopczyk jest przerażony panującym tam gwarem i wolałby wrócić do domu. Na szczęście spotyka sześcioletnią Emmę, z która szybko się zaprzyjaźnia. Przyjaźń zawiązuje się nie tylko między dziećmi, ale także należącymi do dziewczynki pluszowym króliczkiem i wypchanym lwem chłopca. O przyjaźń Emmy z Kacprem jest zazdrosna jej dotychczasowa przyjaciółka, która postanawia popsuć im zabawę.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”) „Kacper i Emma – najlepsi przyjaciele” to pierwszy film z serii o przygodach Kacpra i Emmy, który w zabawny i przystępny sposób opowiada dzieciom o emocjach. Pokazuje, że strach (przed pasami, przedszkolem itd.) jest czymś naturalnym i trzeba go po prostu przełamywać. Zgodnie z tytułem jest też sporo o przyjaźni i przywiązaniu, a co najważniejsze o nierozerwanie związanych z nimi uczuciach zazdrości i obawy przed porzuceniem. Uroczy film, który bez zbędnego dydaktyzmu przemyca kilka antydyskryminacyjnych prawd (przyjaźń między starszymi ludźmi jest OK, a chłopiec ma prawo być nieśmiały i bawić się z dziewczynkami). Atutem filmu są też świetne piosenki.

Dostępność

Film „Kacper i Emma – najlepsi przyjaciele” można było obejrzeć na kilku festiwalach filmowych dla dzieci i młodzieży w sezonie 2013/2014, w tym po polsku na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Młodego Widza „Ale kino!” w Poznaniu. W Norwegii film został wydany 12 czerwca 2013 r. na DVD z angielskimi napisami.